لوئی بریل، کودک سالمی بود که در ۳ سالگی در اثر حادثه ای سلامتش را از دست داد. حتی بعد از درمان و معالجه، او نتوانست بینایی چشم چپش را به دست بیاورد. مدتی بعد پیش بینی پزشکان هم درست از آب درآمد و او به دلیل نفوذ عفونت به چشم راستش در ۴ سالگی بینایی اش را کاملا از دست داد.

با وجود این که بریل از خانواده مرفهی نبود و به خاطر حادثه دوران کودکی اش نابینا هم شده بود اما به مدرسه رفت. تنها راه ارتباطی او با معلمش شنیدن صدا بود چراکه او قادر به خواندن و نوشتن نبود و در زمانی که مشغول تحصیل بود، هیچ امکانات خاصی برای کودکان نابینا وجود نداشت. با این وجود او سرودها و اشعار را به خوبی حفظ می کرد اما این که نمی توانست پابه پای سایر همکلاسی هایش درس بخواند، مشکلی بود که او هم مانند هر کودک دیگری به سختی با آن کنار می آمد.

پدر لوئی در نامه ای خطاب به یکی از موسسات خیریه، اوضاع و احوال خود و پسرش را برای آنان نوشت و علاقه فرزندش به تحصیل را برایشان شرح داد. بعد از یک ماه، نامه ای از موسسه خیریه برای لوئیس آمد که زندگی او را دگرگون کرد. این موسسه نوشته بود که می خواهد هزینه تحصیل او در مدرسه شبانه روزی نابینایان در پاریس را تامین کند. برای لوئیس و با شرایط خانوادگی ای که او داشت، تحصیل در چنین مدرسه ای یک افتخار و امتیاز بزرگ محسوب می شد و او هم توانست، قدر فرصتی که در اختیارش قرار گرفته بود را به خوبی بداند.

در سال ۱۸۲۲ زمانی که لوئی ۱۳ ساله بود با سربازی به نام کارل باربیر در مدرسه آشنا شد. او شیوه نوشتن در شب را اختراع کرده بود که با کمک ضربه هایی که هر کدام مفهوم ویژه ای داشتند می توانست از طریقش در شب ها ارتباط برقرار کند. این اتفاق به انگیزه بریل برای اختراع خطش تبدیل شد. لوئیس بریل موفق به اختراع زبان و خطی شد که نابینایان می توانستند با یاد گرفتنش، با انگشتان دست های شان مطالب کتاب ها و مقاله ها را براحتی بخوانند و توسط قلمی مخصوص که کاغذ را سوراخ می کند، آنچه را که می خواهند بنویسند. اختراع بریل نقطه عطفی در دنیای نابینایان بود، زیرا با کمک های او نابینایان هم توانستند به دنیای مکتوب وارد شوند و زندگی تازه ای را تجربه کنند.

بریل در ۱۸ سالگی نخستین کتابش را چاپ کرد. او شروع به نوشتن کتاب هایی به زبان کودکانه، به خط خود کرد و به این ترتیب خط بریل را میان کودکان نابینا رواج داد. بعدها او توانست با سعی و کوشش فراوان معلم آموزشگاه نابینایان شود و به تدریس و آموزش خط خود بپردازد.

او تنها به اختراع خط اکتفا نکرد بلکه به خط بریل خود، علائم مربوط به ریاضیات و نت های موسیقی را هم اضافه کرد. هر چند الفبای بریل در زمان حیات لویی بریل به رسمیت شناخته نشد اما او توانست در سال ها و ده های بعد از مرگش، به عنوان یکی از تاثیر گذارترین نابینایان جهان شناخته شود.